Wie kan in Amsterdam eigenlijk zélf beslissen over het verduurzamen van zijn huis?
Stel: je bent dertig, je hebt na jaren sparen en een halve erfenis eindelijk een appartement in Amsterdam gekocht. Of je huurt er een, voor een bedrag waar je ouders niet over zouden willen nadenken. Je weet hoe laat het is op de klimaatklok — het is jóúw klok, jij haalt 2070 — en je wilt het goede doen: van het gas af, isoleren, je ramen en lekke kozijnen aanpakken tegen de kou en de rekening. Je bent exact de bewoner op wie elke gemeentelijke folder mikt: energiek en gemotiveerd. En dan ontdek je de werkelijkheid van het Amsterdamse ‘eigendom’. Je gevel is niet van jou. Je dak is niet van jou. Je kozijnen en je ruiten — díé ene laag tussen jou en de winter — zijn juridisch niet van jou. Jij en je buren zijn dat samen, via "de vereniging", en de vereniging vergadert één keer per jaar, haalt zelden een quorum, en moet voor de echte ingrepen eerst een notaris maandenlang aan het werk zetten om de splitsingsakte laten veranderen. Wat je wel mag? Nou, je mag inductie koken en j...